W Nowej Zelandii wschodzi słońce

W Nowej Zelandii wschodzi słońce to reportaż o losach polskich dzieci z Pahiatua — grupy 733 dzieci, które po deportacji w głąb Związku Radzieckiego, głodzie, chorobach i ewakuacji z armią Andersa trafiły przez Uzbekistan i Iran do Nowej Zelandii.

Książka prowadzi przez kolejne etapy wojennej tułaczki, ale jej centrum stanowi pamięć dzieciństwa: pokoje, posiłki, zapachy, język, pierwsze poczucie bezpieczeństwa, zabawy, psoty, lato nad morzem i późniejsze życie z doświadczeniem wojny.

Z fragmentów świadectw, rozmów, listów, dokumentów i urywków dziennika pisanego przez nastolatkę powstaje wielogłosowa opowieść o dzieciach wyrwanych z domu i o miejscu, które dało im szansę na odzyskanie dzieciństwa.

To reportaż o wojnie widzianej z dziecięcej perspektywy, o pamięci, wspólnocie i życiu, które mimo wojennego początku mogło potoczyć się dalej.

W Nowej Zelandii wschodzi słońce is a reportage about the fate of Polish children from Pahiatua: 733 children who, after deportation deep into the Soviet Union, hunger, illness and evacuation with Anders' Army, travelled through Uzbekistan and Iran to New Zealand.

The book follows the stages of their wartime wandering, but its centre is childhood memory: rooms, meals, smells, language, a first sense of safety, games, mischief, summer by the sea and later lives shaped by the experience of war.

Fragments of testimonies, conversations, letters, documents and a diary written by a teenage girl form a many-voiced story about children torn from home and about a place that gave them a chance to reclaim childhood.

It is a reportage about war seen from a child's perspective, about memory, community and a life that, despite a wartime beginning, could still continue.